Kiş Bahçeleri Şiiri

Faruk Nafiz Çamlıbel Kiş Bahçeleri Şiiri

DinmiĹź denizin Ĺźarkisi, rĂĽzgar uyumakta,
Rihtim boyu sonsuz bir ĂĽzĂĽntĂĽyle karalti
Körfez düşünür, Kanlica mahzundur uzakta,
Mazi gibi sislenmiş Emirgan Çinaralti.
Can verdi kiĹźin sundugu taslarla zehirden
Her gonca kizil bir gül açarken yolumuzda,
ĂśstĂĽndeki son dallar agarmiĹź diye birden
Pas tuttu nihayet sularin rengi havuzda.

Yerlerde gezen hatiralar var korulukta;
Yapraklar, atilmiĹź nice mektuplara eĹźtir.
Mehtaba çalan sapsari benziyle ufukta,
Binlerce dalin verdigi tek meyva gĂĽneĹźtir.

Içlenme tabiattaki yekpare kederden,
Yas tutma dagilmiş diye kuşlarla çiçekler.
Onlar dönecektir yine gittikleri yerden,
Onlarla giden günlerimiz dönmeyecektir.