Desem Ki Şiiri

Cahit Sıtkı Tarancı Desem Ki Şiiri

Desem ki vakitlerden bir nisan akﾅ歛mﾄｱdﾄｱr
Rﾃｼzgarlarﾄｱn en ferahlatﾄｱcﾄｱsﾄｱ senden esiyor
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini
Ormanlarﾄｱn en kuytusunu sende gﾃｶrmekteyim
Senden kopardﾄｱm ﾃｧiﾃｧeklerin en solmazﾄｱnﾄｱ
Topraklarﾄｱn en bereketlisini sende sﾃｼrdﾃｼm
Sende tattﾄｱm yemiﾅ殕erin cﾃｼmlesini
Desem ki sen benim iﾃｧin,
Hava kadar lazﾄｱm,
Ekmek kadar mﾃｼbarek,
Su gibi aziz bir ﾅ歹ysin;
Nimettensin, nimettensin.
Desem ki...
ﾄｰnan bana sevgilim inan
Evimde ﾅ歹nliksin, bahﾃｧemde bahar;
Ve soframda en eski ﾅ歛rap.
Ben sende yaﾅ淨ｱyorum,
Sen bende hﾃｼkﾃｼm sﾃｼrmektesin.
Bﾄｱrak ben sﾃｶyleyeyim gﾃｼzelliﾄ殃ni,
Rﾃｼzgarla nehirlerle, kuﾅ殕arla beraber.
Gﾃｼnlerden sonra bir gﾃｼn,
ﾅ杪yet sesimi fark edemezsen
Rﾃｼzgarlarﾄｱn nehirlerin kuﾅ殕arﾄｱn sesinden,
Bil ki ﾃｶlmﾃｼﾅ淌ｼm.
Fakat yine ﾃｼzﾃｼlme mﾃｼsterih ol
Kabirde bﾃｶceklere ezberletirim gﾃｼzelliﾄ殃ni
Ve neden sonra
Tekrar duyduﾄ殷n gﾃｼn sesimi gﾃｶk kubbede
Hatﾄｱrla ki mahﾅ歹r gﾃｼnﾃｼdﾃｼr
Ortalﾄｱﾄ歛 dﾃｼﾅ殞ﾃｼﾅ淌ｼm seni arﾄｱyorum